Dank voor je reactie. Heb even gezocht naar de (inderdaad op het eerste gezicht wat vreemde) daling van de kosten/uitgaven na 2003. Het budget is juist opgehoogd omdat chronisch zieke kinderen als doelgroep werd toegevoegd. Ik lees in paragraaf 5.1.2 “The main reason for the decline in expenses was the acceptance of 4 drugs as ‘Orphan drugs’, (Tracleer®, Fabrazyme®, Replagal® and Aldurazyme®) resulting in a transfer of the corresponding expenses to the compulsory health insurance system and a non-reimbursement of these costs by the SSF from then on.”

De uitgaven uit het Bijzonder Solidariteitsfonds zijn in ieder geval niet alleen maar voor buitenlandse uitgaven maar (juist vooral) voor binnenlandse “bijzondere” uitgaven. Dus het is niet helemaal te vergelijken met de gegevens van SKGZ over klachten bij de buitenlandvergoeding.

Ik ken deze materie niet. Interessant. Ik heb de evaluatie doorgenomen en verbaas mij op pagina 8 over de verschuiving van de diverse kosten in enkele jaren.

Ik vraag mij af hoe zich dit verhoudt tot de Nederlandse situatie, waarbij via klachten ook vaak verder wordt gegaan dan coulance.

http://www.dutchbuttonworks.com/2010/06/21/skgz-ziet-verdubbeling-geschillen/

Zou de Nederlandse opwinding te maken kunnen hebben met de soms matige inrichting va de zorg (logistiek) en veel kleine & grote ergernissen? De opvatting (dubbele vergrijzing) dat we te maken krijgen met een doemscenario schept een sfeer van urgentie, die wordt overgenomen door poltici en beleidsmakers. Niet geheel terecht naar mjn mening.